Kącik Melomaniaka- Jak Gun's n Roses stało się Kazikiem?

Czy nasze gusta muzyczne są stałe?

 Muzyka jest jednym z nieodłącznych elementów naszego życia. Niektórzy z naukowców obok uzależnienia od Internetu, alkoholu i papierosów, stawiają  również uzależnienie od muzyki. I trzeba przyznać jajogłowym, coś w tym ich rozumowaniu jest. Nie wierzycie? Spróbujcie przez tydzień nie sięgać po słuchawki, nie włączać radia, unikać czegokolwiek, co ma jakiś związek z rytmem, melodią itd. Ciężko, co nie?

Wytłumaczyliśmy już sobie, że bez muzyki żyć jest nam bardzo ciężko.Mała dygresja: Ci, którzy nie znali mnie w okresie przedgimbazjalnym, mogą przeżyć wyjątkowo ciężki szok, kiedy powiem, że w czasach podstawówki byłem wielkim fanem polskiego rapu i hip-hopu, a teksty Peji, czy Słonia znałem na pamięć. Nawet przez jakiś czas marzyłem o fullcapie, ale jakoś nigdy mi się nie udało uzyskać zgody rodziców. Ale spodnie-wory miałem. Oczami wyobraźni widzę już znajomych, którzy czytając to, co przed chwilą napisałem, kręcą z niedowierzaniem głowami, ponieważ przez ostatnie cztery lata chodziłem z kudłami do karku i straszyłem wszystkich wokół demoniczną aparycją, znaną miłośnikom pogo i ściany śmierci. Skąd zatem taka przemiana?

Wszyscy dojrzewamy i się zmieniamy. Bo przecież nie kręcą już nas książki o Kubusiu Puchatku, słuchanie przebojów Arki Noego akceptujemy tylko na Luxfeście, a zabawę w krzesełka zastąpiły gry weselne. Tym bardziej nie należy się dziwić, że z  czasem fullcap ustąpił miejsca skórzanej kurtce. To oczywiste. Co jednak ciekawego zauważyłem na swoim przykładzie, to zmiana zainteresowania w obrębie jednej dziedziny muzyki.

Pierwsze symptomy zainteresowania muzyką, w której wiodącą rolę odgrywa gitara elektryczna, był mój Tata, wielki fan Queen, który w jednej z szafek trzyma wszystkie albumy Freddiego i spółki. To właśnie On przebudził u mnie skrytego włochacza, kiedy w trakcie cosobotniego sprzątania wstrząsnął posadami domu utworem "Ich habe keine Lust" zespołu Rammstein. Początkowo traktowałem ten gatunek i zespół jako ciekawostkę, coś, czym można było masakrować uszy swoje i kolegów przy najwyższym poziome głośności na mp3(stary gruchot z 256 mb pamięci-wtedy był to dla mnie szczyt techniki). A potem już coraz mniej słuchałem zakapturzonych kolesi z maczetami w dłoniach, skupiając się na tych, którzy odgryzają nietoperzom głowy w trakcie koncertów. Innymi słowy, muzyka różna, świry te same.

Przechodząc jednak do meritum: Okres Limbazy to dla mnie kolejne przemiany. Już nie interesuje mnie piszczący jak przekłuty balon Axl, który powinien już dawno zejść ze sceny niepokonany. Wraz ze wzrostem świadomości o otaczającej mnie rzeczywistości, moja uwaga zaczęła bardziej skupiać się na tym, co autor danego tekstu chciał nam przekazać. A ekipa Pistoletów i Róż poza tym, że chce pojechać do Rajskiego Miasta, nic wartościowego nam nie przekaże. I wtedy doznałem cudownego olśnienia! Jak mawia pewne bardzo mądre przysłowie: "Cudze chwalicie, swego nie znacie". W ten właśnie sposób wylądowałem w krainie Kultu, Dżemu i tym podobnych zespołów.

To stan na styczeń 2014 i zakończona moja rola.A co będzie za kilka kolejnych lat? Kto wie, może tanio sprzedam skórę, znów zapuszczę włosy i zostanę Rastafarianinem jak Snoop Dogg? Tylko on w sumie musiał wypalić przez kilkanaście lat z ciężarówkę zielska, aby zacząć kochać wszystkich wokół. Chyba prościej będzie pójść na jeszcze jeden rockowy koncert. U was też tak drastycznie zmieniały się gusta? Piszcie w komentarzach!